مي خواهم برايت مرهمي باشم ! ...
براي آن نگاه خسته اي که مي دانم ،...
اميدش به لبخندي ست !
مي خواهم برايت لبخند باشم ! ...
براي آن دلي که از اميد ، خالي ست !
مي خواهم دست هايت را در دست هاي آسمان بگذارم ...
تا باور کني آسمان هم ، براي تو آغوش مي گشايد !
من تو را مرهمي خواهم بود ، گرچه ...
دلــــــــــي دارم ... که نيازمند يک مرهم است
امروز بهر چیست که عالم پر از غم است
وضع جهان و خلق جهان نا منظم است
پشت سپهر و قامت گردون چرا خم است؟
بازین چه شورش است که در خلق عالم است؟
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟
(التماس دعا)
پرنده بال میزند در انتظار روزهای بهتری که وعده کرده ای به او
بهشت تو کجاست آخر ای خدا ؟ پرنده انتظار میبرد
ز بالهای کوچکش بگیر بند زندگی
چو در قفس نهادیش چه وعده ها که دادیش
ولی....
تو ای پرنده از ره خطا مرو صبور باش و شکوه از جهان مکن
پرنده کور باش و کر پرنده امتحان بده پرنده ره خطا مرو
پرنده گر به عهد خود وفا کنی زقید میرهانمت به عرش میرسانمت
پرنده در بهشت من دگر اسیر نیستی زعمر سیر نیستی
پرنده در بهشت من کسی خطا نمیکند کسی جفا نمیکند دلی غمین نمیشود
پرنده خسته است ای خدا پرنده کور بود و کر
تو در قفس نشاندیش تو درد وغم چشاندیش
دگر بس است امتحان
پرنده را رها کن ای خدای من
گلپونه های وحشی دشت امیدم وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها 
گلپونه ها گلپونه ها غمها مرا کشت
گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت
گلپونه ها نا مهربانی آتشم زد
گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد
گلپونه ها گلپونه ها من بی قرارم
آه ای پرستوهای ره گم کرده ی دشت
سوی دیار مهربانیها بکوشید
با من بمانید با من بخوانید
شاید که هستی را ز سر گیرم دوباره آن شور و مستی را ز سر گیرم دوباره.
اولین نگاه من به تو نه از سر محبت بود و نه زیر مهتاب.
ولی......
روزگار باره و بارها نگاه ما را در هم آمیخت تا به تو باندیشم
و این بار از سر اندیشه و عشق تو را نگریستم
هر چند که همگان این نگاه را خالی از فکر پنداشتند.
و من هنوز نمی دانم...
که ابتدا اندیشیدم و سپس عاشق شدم
یا در پی عشق به فکر فرو رفتم.
پیرمرد هفتاد و پنج ساله ای که ماه عسل خود را در یکی از هتل های ایتالیا
با دختر هجده ساله ای می گذراند
در پاسخ خبر نگاری گفت:
درست است که شما به موهای سپید من می خندید و موجب تعجب شما شده است!
ولی نمی دانید که وجود برف روی بام دلیل این نیست که در داخل خانه آتش نباشد.
عقل می گفت که دل مسکن و ماوای من است
عشق خندید که یا جای تو یا جای من است
اگه موج می دونست ساحل دستش رو نمی گیره
برای رسیدن بهش اینقدر نفس نفس نمی زد
به دنبال کسی نگرد که بتونی باهاش زندگی کنی
به دنبال کسی بگرد که نتونی بدون اون زندگی کنی
هر کس بد ما به خلق گوید
ما چهره ی او نمی خراشیم
ما خوبی او به خلق گوییم
تا هر دو دروغ گفته باشیم
از میان کسانی که برای دعای باران
به تپه ها می روند تنها آنان که با خود
چتری به همراه می برند به کار خود ایمان دارند.
